در این متن زیبا لوکاچ به بررسی اسیب شناختی ادبیات می پرداد و نشان می دهد که چگوته اسذولوژی ذنیای سرمایه داری مدرن و زندگی ملال آور رومره آن ما را از ادبیات به مثایه گریزگاه و اسلی بخش روانی ناگزیز می ساد. این متن را از ذیباچه برداشته ام.
اعتبار «رابرت موزیل»(۱) به‌این است که از اشاره‌های ضمنی روش کار خویش کاملاً آگاه بود. او دربارة قهرمان خود، اولریش، اظهار داشت«او با انتخابی ساده روبه رو استیا هم‌رنگ جماعت گردد (زمانی که در روم هستی هم‌چون رومی عمل کن) یا دچاراختلال عصبی شود». در این‌جا موزیل مسألة مرکز‌ی ادبیات مدرن، آسیب‌شناسی (۲) روانی را مطرح می‌کند.
این مسأله ابتدا در دورة ناتورالیسم به‌طور گسترده مورد بحث واقع شد. بیش از پنجاه سال پیش، « آلفرد کر»(۳) منتقد برجستة ادبیات نمایشی برلین نوشت«بیمارگونگی به‌درستی، شعر ناتورالیسم است. در زندگی روزمره ما چه چیزی شاعرانه است؟ اختلال عصبی، گریز از جریان عادی ملال‌انگیز زندگی. تنها در این طریق است که می‌توان با حفظ فضای واقعیت، شخصیت را به سرزمین کمیاب‌تر انتقال داد».
به ادامه مطلب مراجعه کنید.

پرسیدم‌ شیخ‌ را، این‌ پر جبرئیل‌ آخر چه‌صورت‌ دارد؟ گفت‌، ای‌ غافل‌، (ندانی‌ كه‌) این‌ همه‌، رموز است‌ كه‌ (اگر) بر ظاهر بدانند، (این‌ همه‌) طامات‌ بی‌حاصل‌ باشد.» (شیخ‌ اشراق‌، آواز پر جبرئیل‌ )
بحثی‌ كه‌ از نظرتان‌ می‌گذرد، در سطحی‌ كلی‌ و نظری‌ به‌ بررسی‌ مفهوم‌ هنر متعالی‌ در كنار مفاهیم‌ محاكات‌ و آفرینش‌ می‌پردازد. این‌ بحث‌ ممكن‌ است‌ در مطالعات‌ موردی‌ مربوط‌ به‌ شاخه‌های‌ مختلف‌ هنر مورد استفاده‌ قرار گیرد. به‌نظر می‌رسد مفهوم‌ هنر متعالی‌ در سطحی‌ كلی‌ و ورای‌ شاخه‌های‌ منفرد هنر، حامل‌ ویژگی‌های‌ مشتركی‌ است‌ كه‌ در حوزه‌های‌ مختلف‌ فعالیت‌ هنری‌ به‌ اشكال‌ گوناگون‌ تجلی‌ عینی‌ می‌یابد.
1ـ محاكات‌ (تقلید)
بنا ندارم‌ در این‌ مختصر همه‌ی‌ آن‌ چه‌ را كه‌ پیشینیان‌ از افلاطون‌ و ارسطو به‌ این‌ سو در باب‌ ارتباط‌ میان‌ هنر و محاكات‌ گفته‌اند، بازگو كنم‌ و فرض‌ را بر این‌ می‌گذارم‌ كه‌ مخاطبان‌ كم‌وبیش‌ با این‌ مفهوم‌ و آن‌چه‌ در موردش‌ گفته‌ شده‌ است‌، آشنایند.
می‌گویند «هنر محاكات‌ است‌»، اما افلاطون‌ این‌ محاكات‌را در انتقال‌ شناخت‌ واقعی‌ ناتوان‌ می‌داند، زیرا آن‌ را تقلیدی‌ از تجلی‌ احساسات‌ به‌شمار می‌آورد كه‌ انعكاس‌ مُثُل‌ است‌ و نتیجه‌ می‌گیرد كه‌ هنرمند مقلد دو مرحله‌ از حقیقت‌ فاصله‌ دارد.
به ادامه مطلب مراجعه کنید.

پرفروش‌ترين، پرهزينه‌ترين، پرافتخارترين، جنجالي‌ترين و ...
سيدرضا صائمي: سينماي ايران با همه فراز و نشيب‌ها و ضعف و قوت‌هايش همواره به عنوان يك هنر صنعت پويا شناخته شده و هر ساله بخش عمده‌اي از اخبار فرهنگي هنري را به خود اختصاص مي‌دهد. علاوه بر جذابيت‌هاي بصري، زيبايي شناختي و رسانه‌اي اين هنر بايد به همه‌گير بودن و توجه افكار عمومي به آن نيز اشاره كرد. سينما از آن دست اموري است كه طيف‌هاي گوناگوني از اقشار اجتماعي را متوجه خود مي‌سازد و رده‌هاي سني متفاوتي با آن ارتباط برقرار مي‌كنند، پس مروري اجمالي بر كارنامه سينما در كشور ما با شاخص و معيار«ترين‌ها» نيز قطعا براي سينما دوستان و بويژه علاقه‌مندان جدي اين هنر كه اخبار حاشيه و متن اين هنر را دنبال مي‌كنند، مي‌تواند جالب باشد. اگر شما هم جزو اين گروه هستيد حتما گزارش را بخوانيد تا با ترين‌هاي سينماي ايران در بخش‌ها و حوزه‌هاي مختلف آشنا شويد.
به ادامه مطلب مراجعه کنید.

هدف اصلی از نقد هنر یافتن نحوه ای از نگرش بر اثار هنری است که بیشترین مقدار اگاهی درباره مفاهیم و شایستگی های ان اثار را برایمان فراهم اورد.اگرچه هر اثر هنری خود به تنهای تا حدی میتواند اگاهی های لازم را در برابر دیدگان کار ازموده گرد می اورد ولی کوشش ما در وهله نخست پی بردن به این مساله است که اگاهی داشتن چه ارتباطی با ارزیابی ان اثر می یابد.بی شک،داده های باستان شناسی،تاریخی وزندگی نامه ای درباره هنر و هنرمند میتواند شایان توجه باشد،اما این به تنهای برای نقد کافی و کارساز نیست،پس هدف عمده ما در این راستا پی بردن به ان علل و عناصری است که موجب تاثیر گذاری اثار هنری بر ذهنیت ما میگردد.
هدف عمده دیگر از نقد هنر که در کنار هدف قبلی جای دارد،درک حظ کاملتر یا برخورداری چندبعدی از شناختی چندبعدی است.بی شک انسان از پی بردن به علل و اشاراتی که در هنر موجب خوشی خاطر وتغذیه ذهنییتش میشود،توانی چند برابر می گیرد.
به ادامه مطلب مراجعه کنید.

درباره هنر اسلامی مي‌توان گفت كه هنر اسلامی به اصطلاح امروز يك هنر آبستره است يعني هنری است كه در حقيقت در همه‌جای دنيا يك رنگ دارد و يك نقش دارد وبدين سبب است كه به راحتی قابل تميز و شناخت از هنرهای ديگر است، هنر اسلامی يك هنر «مجرد» و يك هنر انتزاعی است. طبيعت در اين مكتب هنری به صورت مدل قطعی و مشخص مورد توجه نبوده بلكه طبيعت يك نشانه است كه نقاش و هنرمند نيز آن را هم به صرف نشانه بودن به كار برده است و خلاصه هنر اسلامی به اين علت هنری آبستره‌گونه شده كه توجه را از كثرت به وحدت كه همان معناي (توحيد باشد) می ‌برد.
بايد گفت آنچه كه در نقوش اسلامی مطرح است نقش ظاهری و مادي و بيرونی طبيعت نيست بلكه قوانين و اصول و نظم و انتظامات باطنی و درونی آنها مدنظر می ‌باشد. و اين نظم و انتظام نوعی نظم و انتظامی متجلی و پر از رمز و راز هست كه همه نسبت و مراتب ظاهري خود را به هم مي‌ريزد و به تعبيري «طرحي نو در مي‌اندازد».
همه نقوش اسلامي همواره در پي تصوير اين نظام و قانون برپايي عالم بوده‌اند، گاهي در شكل منظم و هماهنگ ظاهر شده واز شكل‌هاي هندسي و رياضي مدد گرفته‌اند.
به ادامه مطلب مراجعه کنید.

مقدمه
هنر فعالیتی است که زیبایی را نمودار می سازد و سعی دارد آن را در درون انسان وارد سازد و رغبتی در ما پدید اورد که حاصل آن عروج روحی ،‌احیای عواطف و تلطیف روان خواهد بود تا در سایه آن فضایل اخلاقی تثبیت و پستی ها و رذایل ریشه کن شوند .
براین اساس کار هنر از یکسو پاسداری ارزشهای انسانی ، ارتباط و انتقال مبانی زیبایی و زشتی ، درست و نادرست و از سوی دیگر رسوخ دادن مبانی فکری در ذهن ، پروراندن اندیشه و آشکار ساختن حقایق درونی و تفسیر از طبیعت از طریق آثار حسی است .
هنر دینی
هنر چون اسلحه ای محکم در دست مومنان است که دارای قدرت تحول انگیزی و دگرگون سازی است افراد را می تواند به حرکت در اورد و به تلاش و جنبش وادارشان سازد.
به ادامه مطلب مراجعه کنید.